Deze plaat is het manifest van de sadcore. Dit genre, dat zijn hoogtepunten kende in het begin van de jaren 90, bestaat uit muziek die zich met spaarzame en vaak akoestische arrangementen, langzaam uitstrekt rond thema's als eenzaamheid, verlies en wanhoop. Het maken van dit album was een pijnlijk proces. Red House Painters, dat voornamelijk draait om het songwritersschap van zanger/gitarist/piansist Mark Kozelek (tegenwoordig zanger van de band Sun Kil Moon en ook solo) stond voor de moeilijke taak het sterke eerste album op te volgen.
Dit tweede album heeft meer dan alleen duisterheid. Het biedt een blik in de gedachten en ontwikkelingen in het leven van Mark Kozelek, via het hartverscheurende Katy Song, dat gaat over het verlies van zijn vriendin, tot en met het uitgebreide stuk Mother. Op verdere albums zou RHP steeds meer het paradepaardje van Kozelek worden, met als extreem dat op het laatste album alleen hij te horen is, maar op deze plaat is er de meeste sprake van eenheid. Het staat vol met lange, meerlaagse nummers die zich langzaam voor je ogen ontpoppen tot belangrijke, emotionele documenten.
Dit is een typisch album voor de muziekliefhebber, het kapselt je in tot je niet meer zonder wilt en kunt. Niet luisteren als je slecht kunt omgaan met depressie en verdriet. Dit is een album dat je grijpt en nooit meer loslaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten